In het voetspoor van Paulus

Gisteren de hele dag door Damascus gelopen. Allereerst de souk bezocht om ons weer eens te vergapen aan al die prachtige kitsch. Het is ongelovelijk hoeveel glitter hier geproduceerd wordt. Wie het allemaal koopt? Naast alle glitter en klatergoud, zijn noten en zoetigheden wel nummer twee op de lijst. Men verkoopt hier balen snoep en men reageert ook niet als ik vraag om een onsje... alles gaat hier schijnbaar per kilo. Dat is de meeste mensen ook wel aan te zien. Over het algemeen vind je hier veel dikke mensen.
Na de souk wat door straatjes gelopen met gereedschapmakers, kachelmaker etc. Dat soort straatjes zijn veel leuker. Tal van gereedschap wordt nog met de hand gemaakt.
's Middags naar het nationale museum van Damascus. De collectie was wat stoffig en tal van vitrines waren leeg en dat leek al jaren het geval te zijn. Paar mooie dingen gezien maar over het algemeen wat teleurstellend. Terug via ' het plein der martelaren', wat uitgerust en wat gegeten. Na het eten een leuke wandeling gemaakt en een restaurant ' ontdekt' dat veel sfeer uitstraalde. Toen we om hun kaartje vroegen, hebben we er een biertje gedronken en gelijk voor vanavond gereserveerd.
Vandaag lag het accent op de religieuze gebouwen. Maar eerst naar de bank... Het is als een soort van toneelstuk met als titel: A morning at the bank . Nadat je de juiste balie hebt gevonden, blijkt dat hij die het hardst voorkruipt het eerste geholpen wordt. Nederlanders staan nog netter in de rij... Voorts neemt de dame in kwestie je paspoort, je travel cheque en de aankoopbon in beslag en loopt er natuurlijk eerst mee weg. Na terugkomst mag je de cheque tekenen en dan gaat zij een formulier invullen... o nee er komen nog even drie klanten tussendoor met ' slechts' een vraag. Goed terug bij ons. Het formulier(5 blaadjes met gelukkig carbon-papier) wordt ingevuld. Met deze formulieren moet je naar de kassier... daar staan ze allemaal weer te duwen en willen allemaal als eerst geholpen worden. Wat vreemd is dat er mannen zijn die zo'n slordige 1.500.000 Syrische ponden laten tellen en dat geven ze dan direct aan de man die naast hun staat in de rij?? Maar goed we hebben ons geld en gaan weer blij op weg.
Na de bank zijn we weer naar de grote moskee gegaan. De charme van 's avonds was wat weg. We hebben eerst de graftombe van Saladin bezocht en zijn toen via de ingang voor niet-moslims de moskee binnen gegegaan. De moskee herbergt twee kopstukken uit twee religies. Het hoofd van de onthoofde Hoessein (belangrijk leider voor de Shiieten) ligt in een tombe in een minaret. Aan zijn graf (?) stonden huilende vrouwen te bidden.
De tweede belangrijke kopstuk is Johannes de Doper. Bijna midden in het bidgedeelte van de moskee, staat een grote marmeren tombe waarin het hoofd van Johannes ligt opgebaard. Ook dit is een heiligdom voor moslims.
Na de moskee opzoek naar sporen van Paulus. Tal van Grieks-Orthodoxe en Rooms Katholieke kerken waren gesloten en we hadden dan ook al een beetje de smoor in. Maar gelukkig het huis waar Paulus verbleef ( dat van Ananias) en vanwaar uit hij ook Damascus ontvluchtte (via een mand langs de muur neer gelaten) was open. Het huis was in Byzantijnse tijd veranderd in een soort van kerkje. Later is het in verval geraakt maar de Christenen kregen het terug als ruil voor de kerk van Johannes de Doper omdat de kalief een grote moskee wilde bouwen. Het kerkje leek meer op een soort van grot en stelde weinig tot niets voor.
Ik had, de door mijn zus en zwager gegeven kaars, in Damascus willen branden maar als al die kerken dicht zijn dan gaat dat dus niet op. Dus gaat de kaars weer gewoon onaangebrand mee verder op reis.
Na het kerkbezoek heeft Charles zijn haren laten knippen en is het tijd voor on om even uit te rusten en te gaan kleden. Omdat het vandaag onze laatste dag in Syrie is, trakteren wij ons vanavond op een bezoekje aan de hammam en daarn lekker eten bij het eerder genoemde restaurant.
Morgen (voor moslims de heilige dag) vertrekken we om 13.00 uur naar onze volgende bestemming: Beirut.

Goodbye Syria.. and thank you

So, we come to our last day in Syria, as we have bought tickets for the bus tomorrow to Beirut, leaving at 1 pm, arriving at 4 pm. We toyed with the idea of extending the visa for a few more days and made our way to the Immigration Office. However, it was such chaos, that we decided instead to go straight to the bank and then the bus station. As it was the ticket to Beirut cost only SP 200 each, which is about 3 euros, but we needed money anyway for the hotel here.
In most countries you hear about black market rates for foreign currency being higher (better) than the official bank rate. This is not the case in Syria, where the bank rate is 54 SP to the USD against a black market rate of 50. This is becuase the black market cuts out the bureaucracy of teh bakn and gives you cash on the spot. Banks in Syria are amazing places. Lots and lots of people, mainly women, sitting around, busy chatting or filling out forms. There are a few forms but each one seems to have 10 copies. Despite al this, there is only one person who really matters and that is the cashier. He is always a man and each bank has only one, which means large queues of people jostling for attention. Today, in a transaction we found hard to understand, two men brought briefcases ful of money to the cashier who passed it through his machine, only to give it out to another man in a double strength pastic bag. At least SP 500,000 (or USD 10,000) passed ownership in this way. maybe the men were only using the bank as an independent counter.
As we come to the end of our stay here, which we have greatly enjoyed we have a few observations about how Syria could boost tourism (much as we have enjoyed seeing so few tourists here - although now it is August, there seem to be lots of Italians).
Some ideas:
1 extend the tourist visa to 22 or 29 days, to allow more people to explore the country at a more leisurely pace
2 tidy up the plastic bags
3 make it easier to change travellers cheques
4 make a better effort to label items in the musuems in English
5 discourage traders and restauranteurs from charging ' tourist' prices
6 ban anti-Jewish literature from kiosks in museums
7 produce better quality postcards
8 create a clean beach resort somewhere, somehow (ambitious, I know)
Otherwise, Syria has great potential, its friendly, culturally diverse people, spectacular landscape, delicious fresh and available food, a wealth of historical sites, good transport infrastructure and so on.
But mainly it is the people here... and one is always being told "Welcome to Syria" - our abiding memory of this country.

Damascus

bedouin horse decoration
Originally uploaded by CharlesFred.

Back in Damascus after 40 years (for me, Charles), having been brought here as a toddler by my parents when we were living in Beirut. It hasn't changed a bit (joke - I was in fact too young to remember). In fact, it probably hasn't changed too much in 3,000 years. Supremely exotic. Busy. A melting pot.

Smells, colours, fashions, secret alleyways, mosques, bird and snake sellers, nuts, sweets and ice cream, metal workshops, tailors, shoe makers, handbag makers, sheep's heads, barbers, policemen, traffic wardens, soldiers, water melon salesmen, secret gardens, friendly people, smiling children, quiet inthe Old City, loud in the New with yellow taxis, always hooting, all this and more.
All set in a valley among some barren hills. Hills which glisten at night with the white and orange street lamps, red and blue neon advertising, green minarets. On one of the hills there are TV masts. On this hill, climbed Abraham, Jesus and his wife Mary and Mohammed. Saint Paul was converted on the road to Damascus and spent a long time preaching and converting here, a major stopping point on the St Paul itinerary.
We gave ourselves up to the atmosphere of the. city, after we finally surfaced in the late morning, being drawn from one colourful street scene to the other, with no plan other than at some time in the day to visit the Archeaological Museum. This we did in the mid-afetrnoon and it was, to be honest, a bit of a disappointment. There being SO much history in this country an dso many finds.... but many of the best were carried away by the British, French, Americans and Germans. Anyway, highlights were the first written alphabet in the world, from Ugarit, with the same sequence as all modern alphabets ... a ... b .. and so on... Also, a 3rd century syanagogue, found in 1920 by the British army and transported piece by piece to the museum.
But mainly it has beeen a day for taking in the wonderful atmosphere of the city. Not too hot at all, all day, it even spotted with rain as we found our way to this internet cafe.

We arrived in the early evening, after a Christian interlude with stops at Ma'alula and Sednaye. Ma'alula houses a couple of convents - St Tekla and Saints Sergius and Bacchus (two Roman soldiers, one of whom we had come across earlier at Al-Ressaffeh) - and it is one of only three villages where they speak Aramaic, the language of Jesus. Fred tells more, in Dutch, about our experiences there.

Arriving in Damascus, after spending the previous days in the desert or the provincial town of Hama, was like coming to the big city. Finally Damascus, about which one had heard so much, from Biblical stories and Islamic history to 20th century Middle East politics. Big motorways, full of those hooting yellow taxis, tall grey buildings, pavements chock full with people and street markets. Our driver found our hotel - the Grand Syria (grand only in name) quite easily and we checked in before setting off into the sweet evening air. You should know that the cool evening air is often filled with the delicate smell of jasmine.

Anyway, we tumbled out of the hotel onto the busy streets and straight into the main Maldeiye souk, a road which will have existed for thousands of years, now a covered shopping precinct. Glitter, glitter, glitter. Tack-o-rama! Gold, flashing lights, more gold. People from all over the Arab world, converging on the Damscene souks, The Gulf Arabs with their fat bellies and white djebella's, Somalis with their colourful clothes, the modern locals and the religious ones. Street hawkers selling stuffed eagles, helicoptering balloons, fruit jellies and nuts.

At the end, we came across the Ommayyed Mosque, a massive beautiful mosque, the heart of Damascus, on the site of the previous Temple of Jupiter, later Church of John the Baptists (his head is said to be buried there). People flocking in and out, children racing each other through the inner courtyard (the mid-point between Istanbul and Mecca), the faithful prostrating themselves on the acres of carpets laid out in the prayer hall, the muezzin calling out into the night air for the last prayers of the day, bats flitting in and out of the light.

Thus were our first impressions of Damascus. We would like ot stay longer, but our visa runs out on Friday and rather than extend, we reckon we will cross the border to Lebanon after a couple of days here.

In het voetspoor van de heilige Tekla

Gisteren eindelijk Hama verlaten en naar Damascus gegaan. 's Morgens nog wat rond geklungeld in Hama en rond twee uur weer op stap met onze Abdul.
Onderweg hebben we twee plaatsen bezocht namelijk Maalula en Sednaya. Deze twee plaatsen zijn bekend vanwege het Aramees. Er zijn nog drie plekken waar deze taal uit de tijd van Jezus gesproken wordt, en dit zijn er twee van.
Allereerst hebben we in Maalula het klooster van de Heilige Tekla bezocht. Het klooster is gebouwd op en rondom de grot waarin deze ex-heilige geleefd heeft. Bij de grot kon je heilig water drinken dat zou helpen tegen het laten van winden...werkt schijnbaar niet goed bij deze protestantse jongen. Daarna de tombe van haar bezichtigd. Tekla was een fanatieke volgeling van Paulus en werd vanwege haar geloof veroordeeld door de gouveneur die tevens haar vader was. Toen ze op de brandstapel lag, doofde een hemelse regenbui de vlammen. Toen werd ze maar voor de leeuwen gegooid maar die bleven tam en onschuldig aan haar voeten liggen. Op haar onthoofding heeft ze maar niet gewacht en vluchtte ze richting Maalula. Onderweg, in de buurt van Maalula werd zij ingehaald door soldaten. De rotsen vormden een opstakel... maar niet getreurd. Door een wonder splitste de rots zich en kon zij veilig door de kloof lopen.
Zo liep het allemaal goed af met onze Tekla. Alleen in de jaren 1960 ging het mis en werd ze door de paus van de lijst van heiligen geschrapt... Haar verhaal scheen niet geloofwaardig te zijn (sinds wanneer is dat een criterium voor de Heilige Stoel!!). Maar dat deert de lokale mensen allemaal niet.
Na het klooster zijn we naar een oud kerkje geweest waar een mevrouw ons het Onze Vader voorbad in het Aramees. Kerkje was leuk maar het geheel was weinig spectaculair.
Omdat we niet zo erg onder de indruk waren van het Aramees gedoe, dachten we dat Sednaya ook wel zo'n soort van plek zou zijn.
We zijn naar het klooster van Onze Lieve Vrouwe geweest. Legende wil dat daar een icoon hangt van Maria dat Lucas heeft geschilderd (toen Maria nog leefde). De icon scheidt een soort van olie-achtige substantie af dat geneeskrachtig is. Je kunt het maar zeven jaren bewaren wat anders wordt het spontaan bloed en vlees.
In de kloosterkerk hebben we een mis bezocht. De mis wordt grotendeels gezongen door vier nonnen (in het Aramees). Daarnaast was er een Grieks-Orthodoxe priester die de mis leidde. Voorts waren er tal van novices, gekleed in een soort van 19de eeuwse Franse plattelands jurken, die als misdienaren dienden. Het gezang klonk indrukwekkend.
Na deze toer zijn we naar Damascus gereden en Abdul heeft ons naar ons hotel gebracht en daar hebben we helaas afscheid moeten nemen van deze geweldige chauffeur.
Het was natuurlijk even wennen in Damascus... erg druk en we wisten niets. Ons hotel ligt in de oude stad en niet ver van de souk en de grote Umayyaden moskee.
Na het eten hebben we een wandeling gemaakt, de souk bezocht en zijn we eens rustig in de moskee gaan zitten. Dat is een oase van rust, ook al zijn er veel mesnen. Het complex is enorm. De binnenplaats is vol met spelende kinderen en hun ouders. Iedereeen zit er gezellig te keuvelen etc. Afentoe hoor je de oproep van de 'muezzin' om te gaan bidden. In de moskee zelf is een graftombe van een leider van de Shi'ieten. Buiten is de graftombe van de grote militaire held Saladin, maar die moeten we nog bezoeken.
Na de rondwandeling rustig naar het hotel gelopen voor een goede nacht slaap.

A journey to Palmyra

We could have done with a rest day, but museums close on Tuseday, so in order not to miss the museums and sites of Palmyra we decided to go out with Abdul again, east across the desert to the old Silk Road trading post of Palmyra. Here one finds a very large site of impressive remains, from the 3rd and 4th century and earlier, including a very large temple complex, originally dedicated to Baal, and no doubt turned into a temple for Roman, Christian and Islam gods. Also, another blong street of columns, tower tombs, Roman ampitheatre, houses, baths and Diocletian's military camp. All set in the desert with atmospheric hills and an old castle as background. Beautiful..... at least when looking outwards towards the south.
Towards the north there is a town, built up since the site became popular in the 1850's and later. Being one of the top attractions in Syria, means that the tourist industry has developed in one of its worst guises, with over-priced cafes and restuarants, selling bedouin food, cheap hotels, ugly development and annoying children pestering one to buy postcards. Also, came across complaining Dutch boys who when offered a free drink, did niot choose the standard tea or coffee, but a milk-shake, followed by a Belgian of a bout 50, who had come over in a jeep and casked for a discount on his liunch due to him being in possession (of what was obviously a fake studnet card). Urghhh!!! We were glad we hadn't decided to spend the night there and it showed us just how lucky we have been to have most of the other sites we have visited, virtually void of other people.
The museum in Palmyra was wonderful... not too many objects but all very well presented. The objects were mostly very well preserved, including some very fine sarcophagi, colourful necklaces from 2,000 yeras ago, silks and cottons, from the same period, little glass bottles (where wives would empty the tears they shed when their husbands died) and so on.
Walking around the ruins in the heat of teh afternoon sun, albeit with a welcome breeze, we had teh site again virtually to ourselves, while others waited until later to come out. We were met by a charming young man on a camel, Mohammed, who did his best to get us to take a ride on his camels. Of course I was up for it, Fred less so, so we split and I was carried a good distance past all the columns. Was fun... and a very beautiful white camel too.

On the way there, we stopped off at a bedouin sheep market which was being held in Samaliyeh - me tapping Abdul on the shoulder and getting very excited at being in such close proximity to so many bedouins and their sheep (and goats). On the way back, another stop along the side of the road, to chat to some shepherds and take more pictures. We were again invited in for tea, but Abdul wanted to bring us to Qalaat Al Shamamis (Weathertop), so that Fred could see the sunset there. Fair enough, and after a climb up the steep chalky hillside we made it in time to see the sun setting over the hills.

Catching up

So, now we have had there great and busy days in a row... back late so only time to upload the photos before going out again to shoot some more.

It is Monday now, so we need to go back to Saturday, where we had an easy and late start. It was noticeable, coming out of the air conditioned hotel, not into the cool morning air but the hot furnace blasts of midday. We wandered around a bit dazed, to be honest and didn't really find the best places to see in Hama, before retreating back to the internet cafe and then the hotel. Fred stayed at home, while I went on a tour back to the places we had missed out on on the way over.
It was great. We wnet out in a 1950's Pontiac, with a re-vamped engine and superb suspension. Style! There wasJack and Anna who had just finised at Cambridge and Shannon and , two friends from Cappadoccia. All very friendly. We went first to the atmospheric Qasr Al Warden castle, the beehive village with the bedouin children so happy at having their photo taken. The bedouin family, who welcomed us into their house and gave us sweet tea, when we stopped outside their tents so I could take pictures of their sheep. Then the summit of Qalaat Al Shamamis (Weathertop), for sunset. Beautiful.

Yesterday, we arranged for our very own driver to take us to where we wanted to go rather than the pre-arranged trips. His name was Abdul and he drives and brand new yellow Kia, of which he is very proud. He is the only polite driver we have come across and although he takes the straight desert roads pretty fast, he is unusually careful, except when overtaking on blind hills and cutting the corner on blind bends. A good thing the roads are so empty here. He also gave us Arabic lesson so we know the Arabic for pistachio, olive, pomegranite, grape and sheep (or we did).

Anyway, we started off with the norias of Hama and then Sheizar. These are very large wooden waterwheels, which lift water from the Orontes River, onto aqueducts to feed the neighbouring countryside. They make an intriguing noise as they creak around the axels. Hama marks the start of the El Gharb, a low lying area, an extension of the Great Rift Valley in its Arabian guise. Flat and very green, given to growing cotton, tobacco, sugar beet, sunflowers, tomatoes and the like.

From then it was up to Apamea..... where one finds the remians of a once rich and great Roman provincial town, with a street of about 1,600 long, lined with column after column after column. An incredible site, perched on a ledge overlooking the El Gharb across from the coastal range. We were there still early in the morning so it was cool enough, with just three other visitors. We first popped into the museum in an old caravenserai (stables for horses and camels), where many dusty mosaics were laid out along with some sarcophagi. Interesting to note that the mosaics from the early Christian churches seemed very pagan and natural with lots of beasts and flowers. No Maria or Jesus on crosses (these cults, which became dominant, would have come later). We also stopped at the ampitheatre where a guy tried to sell us stuff he said he had found on the site, such as coins and a mould. Then, as we were about to go, we spotted a Litle Owl looking down at us. This was to be the first of three owls we saw in Apamea (and we would see one again in Palmyra the next day.) For the rest, we saw lizards, sparrows, a bee-eater and a kestrel up on the site.

After Abdul had treated us to a plate or two of watermelon it was time to press on, first through the green of the El Gharb and then up through the green and cool mountains, stopping first at the castle at Misyaf, before arriving at Crac des Chevaliers. The castle at Misyaf, was in the hands of the Assassins (known to anyoine who has read Dan Brown's Angels and Demons/Bernin Mysterie) for a number of years.

Crac des Chevaliers is the best preserved castle in the Middle East and was built by the crusaders and held by them for the longest period. Perched up on a hill, overlooking the plains below stretching out towards Lebanon and then acros the mountains to the sea and then up the valley we had just traversed. It was now cool, (very windy) and cloudy, we could almost have been on a summer holiday in England! The Lord of the Rings comparison would be Gondor, with the white stone and the two levels of defence, an outer rings and then an inner citadel. Although we were as good as castled-out, investigating the Crac was great fun, with its stables, hidden towers and stairways, climbing up the levels, walking along the ramparts and visiting the huge halls, for the knights and the kings.

Met Abdul op stap...

We zijn nog steeds in Hama. Dit wordt echt onze laatste dag, dat beloven we. Waarom? Omdat we wat lui aan het worden zijn. De manager van ons hotel heeft elke dag wel weer een leuke trip voor ons met auto en prive-chauffeur.
Zondag zijn we met Abdul, onze chauffeur dus, naar Apamea geweest. Deze stad was in de tijd van de Romeinen gestegen tot het niveau regionale hoofdstad. Het is een indrukwekkende opgraving. Er is relatief veel bewaard gebleven. Voordat we er heen gingen, zijn we gestop in het museum dat in een oude kamelenkaravaan(gebouw) gehuisvest is. Het museum heeft helaas niet zo veel te bieden omdat alle topstukken naar Damaskus gaan. Toch was het leuk om even een indruk te krijgen.
De hoofdstraat in Apamea, zeg maar een soort van Appia Antica, is nog redelijk in takt en er staan nog tientallen zuilen overeind.

Toen we aan het eind van onze wandeltocht onze chauffeur gingen zoeken, zat hij in het cafeetje op ons te wachten met een enorme verrassing: hij had namelijk een watermeloen gekocht, in de koelkast gezet en toen we eraan kwamen snel in stukjes gesneden zodat we lekker konden genieten van het ijskoude fruit.

Na Apemea zijn we via het kasteel van de Assassiniden (in oude tijden berucht voor hun killer acties) via het klooster van Saint George (nog werkende Syrisch Orthodox klooster) naar de Craq de Chevallier gereden. De Craq is in een wword geweldig. Dit bolwerk werd voornamelijk door de Kruisridders versterkt en was bijna niet in te nemen. Door list is het de Arabieren dan toch uiteindelijk gelukt en dat betekende ongeveer ook het einde van de kruisridderstaatjes. Dit kasteel is enorm en is erg goed bewaard gebleven... kortom echt een hoogte punt.
Daarna wat gegeten... dom, dom Fred, patat en kip gaan niet samen met buikloop... maar goed dat hebben we weer overleefd.

's Avonds een rondleiding met drie jonge studenten. De heren waren erg religieus en ook erg van de ' bekeerzijde' zeg maar. We hadden onderweg al wat discussie maar tijdens een stop in het park, barste de discussie echt los. Hun wereldbeeld was : twee werelden een goede (islam) en een slechte (het westen en de grootmachten) en natuurlijk overal ter wereld waren moslims het slachtoffer en dat moest maar eens ophouden. Er werd voornamelijk gesproken in ' wij' en ' zij' . We hebben een hele tijd zitten praten en voornamelijk uitgelegd dat de wereld iets moeilijker in elkaar steekt dan dat zij dat zien. Opzich goed gesprek gevoerd.

Vandaag weer met Abdul op stap. De auto stond om 8 uur voor. We zijn naar Palmyra gereden. Onderweg zijn we gestopt om een schapenmarkt te bezoeken. De markt werd georganiseerd door de lokale Bedoeienen. Ze leven in grote getale in dit gebied. Hun bestaan is voornamelijk het houden van schapen en geiten. Daarmee lopen ze de hele dag over pas gemaaide korenvelden zodat de schapen kunnen gerazen. En een keer per week verkopen ze dus die schapen op de markt.
Na de markt door de woestijn gereden. Heel erg indrukwekkend. Het werd steeds droger en droger. En lange weg doorsneed het gebied en je zag nauwelijks ander verkeer. Men moet ook geen autopech krijgen met ook nog eens te weinig water bij zich. We waren op zo'n 230 km afstand van Irak... wel weer leuk. Midden in de woestijn gestopt omdat Abdul een traktatie had: een lekker pasteitje met honing en noten.
Palmyra was een Romeinse stad van grote betekenis. Het verbond de handelsroutes uit het oosten met die uit het westen. De stad is grotendeeld in tact gebleven en was dan ook een van de indrukwekkenste opgravingen die wij gezien hebben. Gezien de hitte hebben eerst een deel voor het eten gedaan en het tweede deel na het eten atoen het wat afgekoeld was. De tempel van Baal was geweldig net zoals de ' banqettehal' die er bij hoorde en de antieke hoofdweg. Wat wel opviel was dat er hier veel meer toeristen waren dan in Apemea en daar door ook veel meer lastige verkopers. Met name van die kleine bijdehandjes die je in 3 wereldtalen aanspreken.
Aan het eind van de middag waren wij wel een beetje aan het eind van onze latijn. Abdul heeft ons nog naar een kasteel gereden om van daar prachtige foto's te laten nemen van het hele opgravingsgebied (zie foto-series van Charles).
Op de terugweg hebben we een kasteel bezocht alleen maar om de zonsondergang. het was een hele klim maar zeker de moeite waard.
Redelijk kapot, verhit en vies waren we vanavond om 8 uur weer thuis. Jullie zien: vakantie is afzien.
Morgen gaan we echt Hama verlaten en gaan we ricahting Damaskus. We hebben nog zo'n drie dagen en dan moeten we het land uit zijn. Vrijdag dus naar Libanon. Toch maar een strandvakantie? Zijn de boys al moe van al die kastelen, dead cities en Romeinse opgravingen?? We zullen zien en jullie zullen het zeker horen.

Quickly

Just had two fantastic days.... one in the desert and one touring castles. Pictures are uploaded in flickr. Will tell more tomorrow, or whenever. Not sure what plans are, but gong out in Hama this evening with three local guys.

P.S. We had a good evening out with the lads (thanks Bekri, Obadaa and Hamad - good luck with the results!), all studying English literature at uni here. It was a bit scarey when they asked us whether we wanted to become Muslims, but for the rest it was fun!

Hama

We zijn nu in Hama. Donderdag zijn we via een omweg van Aleppo naar Hama gereisd. In het verhaal van Charles hebben jullie kunnen lezen hoe dat verliep en wat we onderweg allemaal gezien en vooral niet gezien hebben. Maar goed als je bedenkt dat we nog zo'n 5 1/2 maand te gaan hebben en als we in die periode net zoveel gaan zien als in de laatste twee weken, dan krijgen onze oogjes nog veel te verstouwen.

Hama heeft een wat rare klank. In de jaren 80 is hier namelijk iets gebeurd waar mensen het liever niet over hebben. Er was een opstand o.i.d van de z.g.n. Moslim Broeders. De regerende president (vader van de huidige) heeft toen 1000-en soldaten ingezet, de boel omsingeld en honderden mensen zijn om het leven gekomen.

De huidige president (Bashar) schijnt wat milder te zijn. Eigenlijk was hij niet voortbestemd om president te worden. Hij heeft in Engeland gestudeerd, woonde en werkte daar. Hij is oogspecialist van beroep. Maar zijn macho broer, Basil, die bekend stond als een lady-killer, van paarden en snelle auto's hield, kwam om bij een auto-ongeluk en dus werd de tweede zoon opgeleid om president te worden. U ziet we doen hier niet aan verkiezingen. De 3 boys: overleden pa, overleden broer en de huidige president staan om de twee meter wel ergens afgebeeld. De mooiste afbeelding vind ik de boys met zonnebrillen en het lijkt wel of je naar de Blues Brothers zit te kijken. De postzegels voor onze ansichtkaartjes hebben maar 'e'en soort postzegel.. juist de jongst blues broertje.
Naast de vlag van Syrie zie je heel vaak een andere vlag en dat is die van de regerende Ba'ath partij. Deze partij stond een mix van socialisme en Arabisch nationalisme voor. Ook de president van Egypte, Nasser en de ex-president van Irak, Hoessein waren lid van deze partij.

Religie in Hama is wat duidelijker aanwezig dan in Aleppo. Het valt op dat hier de meeste vrouwen gesluierd zijn. In Aleppo wonen natuurlijk ook veel christenen. Maar hier lopen velen in burka's of op zijn minst in het zwart. Alcohol vind je hier ook niet. Terwijl dat in Aleppo gewoon in bars, restaurants en zelf in kleine slijterijtjes te koop was.
Syrie is opzich relatief tolerant t.o.v. andere geloven. Zo heb je hier verschillende soorten christelijke groepen. Maar voor Joden is het erg moeilijk. We spraken een joodse Koerd die zijn geloof moest ontkennen. De autoriteiten zijn ook erg anti Israel en je moet dan ook geen stempel van dat land in je paspoort hebben.

Maar ondanks alles is Hama een gemoedelijke stad, erg druk (vooral het verkeer) en erg levendig. 's Avonds om 12.00 uur of nog later, zie je en hoor je meer dan genoeg mensen.

A long day visiting castles

A day with Clair and Sarah, visiting crusader castles along the coast.

06.10 a taxi to bus station
06.40 minibus to Latakia
08.40 walk to minibus station
09.00 minibus up to village then onwards to Saladin's castle
12.00 taxi back to village
12.20 minibus back to Latakia
12.40 taxi to minibus station
13.00 minibus to Banyas
14.30 minibus up to Qalaat Marqouf
15.50 taxi to Banyas (perimter)
16.00 walk to minibus station
16.20 minibus to Tartous
16.50 walk to other minibus station
17.30 TAXI from Tartus to Hama
19.40 back in Hama

In all this, we crossed over to the coast and went from north to south, almost into Lebanon, for less than half the price of a single on te Heathrow Express (which takes 15 minutes)!

In between time, we saw two fantastic crusader castles, drove through pretty green countryside, steep mountains and grey drab coastal plains met and had fun with the local people, got frustrated with certain minibus drivers and all we had to eat all day was biscuits. Fred, because his stomach was playing up and me because there didn't seem to be any time to pick up anything else. The crusader castles were great, with round towers, square towers, cellars, dungens and beautiful views from high.

It was fun spending the day with Clair and Sarah, although Clair ended up with a bad stomach. We wish them well on the rest of their respective travels and thank them for being such good company.

Latakia and Tartous are the two main towns on the Syrian coast and Banyas is in between. Syria will never develop as a prize Mediterranean beach destination, as the towns are ugly and industrial, the coastal plain is uninspiring ribbon development, worse than what Sicily can provide and the people seemed a lot less friendly than in the rest of the country. Damning, eh? I will just say that the mountains just inland from the coast are beautiful and very green.

That said, the people we met at the castles, either working with donkeys, cement or on film sets were all very cheerful and welcoming. Had a good view of the declining moon in the deep blue morning sky in the clear mountain air.

Hope you enjoy ther photos of the best parts of the day.

To the desert.... (and back again)

The idea was to go to Al Raqqa on the banks of the Euphrates in the desert to the East of Aleppo... but we were persuaded out of it by the staff of the Syria hotel, where we had been staying (without airco) for the past three nights.
Instead we agreed to take a minibus out to the desert to see the main sites and get a lift down to Hama, which was our following destination.
We are now in Hama, which seems to be a nice place, with vast water wheels, on the banks of the Orontes River. Also staying at the best hotel yet - the Riad Hotel, where we have met up again with Sarah from NZ and Clair from France.
Anyway, the bit in between was both good and bad. Good because of the places we went to and bad because of the places we did not go to (but were on the way). We had an out of control driver who, by tearing along almost every road, from highway to byway at a standard speed of 120 km an hour. It was very difficult to get him to stop, even though we passed through the two best preserved bee-hive house villages in the Middle East and also the magnificent castle of Qalaat Shimmannis, standing on top of a lonely hill, much like the place where Strider had to fight off the Ringwraiths after Frodo had been stabbed (name someone?). The good news is that these places are not far from Hama so we can go back another day.
Not exactly, our driver's fault (but a bit certainly) was the fact that we did not make it to the Castle in Lake Assad (where we could have done some swimming). This was because he DID stop to let me take some photos of the magnificent dam... which seemd to upset some Syrian soldier who came charging at us shouting and looking mean and aggressive. So we had to go back to the military control post where, after having our passports taken away, we were told (once again) Welcome to Syria! We think that we could have carried on back over the dam to the Castle but the driver seemed to think this was a good opportunity of skiving off driving the 30 kms or so it would take to get us there....

Anyway, we DID manage the following - a stop at Fah to see some beehive houses, a stop at a town on market day, a visit to the ruins of Al Ressaffeh and lunch at a roadside cafe in the desert... followed by the highlight of seeing a caravan of over 200 camels crossing the desert. This was the last time we stopped and it had me running over the desert in tempreatures in the low 40's, struggling to catch up with the fast disappearing camels in order to photograph them. They sem to amble along very quickly. All sorts of colours they were, many of them grunting. It seemed like a set from Star Wars with their desertscapes and strange creature creations.

Al Ressaffeh was amazing. A completely walled city in the desert, mentioned in one of the earlier books of the Old Testament. The walls were made of glistening stone and were extremely well preserved, after having been scaked in about 1600 (I guess at these dates). Inside, the remains of another Byzantine basilica, built to celebrate St Sergius, a so-called Christian martyr, who had been a soldier in the Roman Army and who had to walk through the desert with nails in feet before being put to death.

Speaking of which... death in the desert... at the hands of religious nutcases... please have a look at the following post.... which is extremely distressing.

Call for action - petition against killing of gay people in Iran

This is an online petition. It condemns the excecution last week of two Iranian boys (Mahmoud Asgari aged 16, and Ayaz Marhoni, 18 years old) because of their homosexual relationship. Officially they have been convicted for the rape of a 13 year old boy. But human rights organisations believe this accusation has been made up, in order to prevent public sympathy for the boys. The 13-year old 'victim' was never found, and the rape hasn't been proven. Human rights groups claim the government of Iran excecuted more than 4000 Gays and lesbians over the past 25 years. That's more than one person every 3 days. This must be stopped!!!! Please sign the form, and forward this message to as many people as possible. It's easy to be sarcastic and and say it isn't going to help. But not doing anything CERTAINLY isn't going to make a difference. Here's the link: http://www.petitiononline.com/1021ir/petition.html Thanks for your help. (We did not post the photo of the boys with the noose being lowered over there heads as it was too distressing).

Rustdag in Aleppo

Hier gaat alles zijn gangetje. Mijn mobieltje heeft zijn eerste zwemles niet overleefd, tenminste hij ligt nog op de ' intensive care' bij te komen. (maar nu doet hij het goed - CR). Het verhaal is dat hij door mijn eigen stomheid in de toilet/douche ruimte beland is en toen Charles vanmorgen een douche nam, heeft hij schijnbaar mijn mobielje de oortjes gewassen. Nou ja pech gehd. Ik heb net mijn emails gelezen maar het reageren lukte niet erg, zodat onze blogspot toch de belangrijkste vorm van communicatie blijft. Dank aan allen die in onze gastenboek schrijven, het is erg leuk om jullie berichtjes te lezen.
Zoals jullie hebben kunnen lezen zijn wij gisteren op tour geweest en hebben een aantal ' death cities' bezocht en een opgravingsproject ' Ebla' . Ebla was een stad gebouwd in de tijd voor de Hittieten. Gisteren was niet geheel mijn dag. Maagklachten en buikloop. Maar goed na terugkomst hebben we eindelijk een scheerbaas gevonden en ons lekker te laten scheren. Mijn meneer was wat ruig en schuwde geen bloed. Na het scheren wat gegeten en toen toch maar een drankje gedronken in hotel Baron. Lekker twee gin-tonics, de prijs was hetzelfde als die van een nacht in een tweepersoons hotelkamer, maar ja ...Vandaag besloten om wat te gaan uitrusten. Na het ontbijt naar de bank geweest om na een halfuur wachttijd te bemerken dat een paspoort voor het inwisselen van je travelcheques niet voldoende is, ze willen ook de aankoopnota zien... en die lang nou net in het hotel. Dus maar weer terug naar het (illegaal) inwisselen via de hotels. Straks naar het museum.
Morgen gaan we richting de woestijn, naar de stad Raqqa. Syrie bevalt erg goed zo goed zelfs dat we er over zitten te denken om onze visa te verlengen. Je kunt maar 15 dagen op je entree visum blijven en na verlenging nog zo'n twee weken extra
Jullie merken vandaag dus niet zoveel nieuws en weinig avonturen... maar toch leuk om jullie even weer op de hoogte te houden.

Random thoughts

Aleppo is full of yellow taxis, seemingly talking to each other through almost constant tooting.

The streets are full of people waiting for a taxi.

Next to the bales of sheepwool in the souks, one finds half sheep skewered up with the balls hanging down.

What do you get when the local government doesn't provide rubbish bins? Loads and loads of litter... everywhere.

World travellers... staying at the backpacker hostels, travelling with fake student identity cards, so they can get in for 10 SP instead of 150 SP. Great, isn't it?

We like our shoes - Fred his Lowa walking shoes and me my Lizard sandals.

Wearing sandals means one does not need socks... I have about 7 or 8 pairs (of socks) ... I think some will need to be sent back.

The towels are great too.. thanks Ineke and Jan.

Fred and I are both out of credit on our mobile phones and there seems to be no way to top up.

Apparently there are stiff penalties for anyone here who annoys tourists... we never get pestered.

James, if you are watching or reading, you would be interested to know that there are lots and lots of public toilets in Arabian countries, situated mostly near the mosques, as Muslims like to be clean when they pray. We did come across a couple of walls with that smell, no trees.

Giovanna, as you may have heard, there are no Trussardi shops here and the barbers are not to be trusted (they slashed poor Fred's face to pieces last night and tried to cover it up with white powder), so maybe this is not altogether your place.

No hairdressers.

Taxis are yellow but green is the Muslim colour. The minarets and the palm trees are floodlit in green in the evenings.

If you hear thge lambada, it is probably a lorry or bus reversing.

If you hear an imam call, and you are not near a mosque it may be a reli-ring tone.

Cheap hotels are often found near a railway station along with pizzerias and sandwich shops, sex cinemas and prostitutes. In Aleppo, the cheap hotels are to be found in the car tyre neighbourhood, along with bicycle shops and fruit juice bars.

Most bars have TV on in the background. The choice is TV Imams or airbrushed pop starts and TV presenters.

At dinner this evening, at a posh French-style restaurant with views over the Citadel we were offered lebanese or Syrian wine. We thought we would be patriotic and choose the St Simeon wine from Syria. A mistake. Good for cleaning paint brushes says Fred.

Following Fred around a city he doesn't know is a great way to get lost. Getting lost is a great way to discover some unexpected parts of the city. Thanks Fred!

Magical moment - earlier this evening - standing on the balcony of the hotel - over the busy road (full of yellow taxis), the muezzin calling out for evening prayers and little flocks of homing pigeons whirling around in the sky......

Eric van harte met je verjaardag

Eric van harte met je verjaardag! We hopen dat je een leuke en vooral een zonnige dag hebt.

The Dead Cities

There are about 600 of them in this part of Syria. Old towns and cities dating back from late Roman/early Byzantine days. They were never really invaded and destroyed. More abandoned and left to the wills of the weather and earthquakes. They can be found in the countryside in between modern villages or right in the middle, with some of the buildings being used as dwellings for the local folk and their animals - goats, sheep and horses, as you can tell from the photos.

Amazingly, many of the buildings stand almost as they were abandoned, two to three stories high, gaps for doors and windows, and inscriptions still in place. Of course, all the mosaics have been removed, many to a local museum, which just happened to be closed today (much like the barbers yesterday - just as we were both so much looking forward to a shave). So, it was very much like coming face-to-face with the towns as they were 1,500 years ago.

It happened to be much hotter today and there were many Dead Cities to be visited, so needless to say we suffered a bit from fatigue, and Fred's insides are playing up a bit. Anyway, the final stop was at Ebla, a city from the Bronze Age, 4.000 years old, which has been excavated and skillfully restored by a group from University "La Sapienza" in Rome. They produced some very good descriptions in Arabic, Italian and English, the first time we have come across any explanations to any of the sites since we have been here.

Tomorrow, we go either to the Raqqa, on the Euphrates, in the desert to the east of here or we go south to Hama on the Orontes River, with its big water wheels. If it is the desert you will nto here from us for a while.

Basilica of St Simeon (the Elder)

A parallel post to Fred's next to me. This is the Basilica of Saint Simeon (the Elder), which we visited this morning with Tom and Martin from Germany and Samir, the driver/guide. I had heard and read much about St Simeon but was unprepared for the beauty of the spot. The basilica is Byzantine in design, albeit slightly ruined, set on a hill overlooking a rubbly plain, full of olive trees stretching back towards Turkey. At the time it was the biggest church in Christendom. For me, now, it is one of the most beautiful, with the large open spaces, the rounded arches, the decoration on the columns, the honey coloured stone and the beautiful views down across the valley. A group of Syrian students was singing songs, some raucous, some beautiful and haunting. Magical moments.

St Simeon went up there sometime in the 5th century to live as a holy man away from the crowds in the village.He started off a trend of stylites, lay men who went off to live hermit lives, usually on top of hills, making life as difficult for themselves as possible, to prove how devoted they were to God. It became a bit of a competition to see just how extreme they could be. Living on top of pillars, in wells, in specially constructed cages in which they couldn't stand and so on....

This St Simeon climbed on top of a rock, after he got fed up of putting spikes in his feet and burying himself in the soil. The pillar startde off being 3 high, then it was raised to 7 m and finally to 11 m. The remains of which can be seen in the centre of the photo. The rest of the pillar was taken away by relic seekers in the 1,500 years or so since his death. Gradually as time went on the rock was raised so that he ended up living on top of a pillar, never coming down. He attracted great crowds due to the fact that he could perform miracles like healing the blind and the sick, raising the dead, curing donkeys of arthritis and so on...

A curious thing is that these stylite's magical powers increased as they neared death, such that as soon as word got out that one of them was dying everyone nearby would flock to benefit from the boost to the miracular powers. Unfortunately, the Christians were also keen on relics, as these had magical powers too, such that there was a mad scramble to get a piece of the dead man once he finally died, such that people would rip his clothes off, tear his hair out and goodness knows what else.

Fortunately this hadn't caught on by the time this St Simeon died so he was allowed to be buried in Antioch before being moved to Constantinople, at the Hagia Sofia.

Arabische nachten en andere dieet tips

Zo ook maar even een berichtje van mij in het Nederlands. We zitten nu 4 dagen in Aleppo en het bevalt prima. Zoals jullie al uit de berichten van Charles hebben kunnen lezen ondernemen wij tal van zaken. Vrijdagmiddag laat aangekomen na een imposante treinreis van zo'n 32 uur. Nadat we een mooi hotel gevonden hadden in de christelijke wijk, hebben we zalig gegeten aldaar. Het leek ook de handtasjes wijk zo niet dan de schoentjes wijk, zoveel van die winkels hebben we gezien. Jammer dat Channelli niet bij ons was! Vroeg naar bed; het is hier snel donker.

Zaterdags toch maar een ander hotel gezocht. Ons budget is helaas niet berekend op sjieke hotelkamers van zo'n 90 U.S. dollars per nacht. Ik als echt Hyacinth Bucket moest natuurlijk wel even slikken. Rest van de dag lekker door de stad gelopen en voornamelijk de bazaar/souk bezocht. Trots als we op ons zelf zijn: geen tapijten, rollen stoffen of iets anders gekocht. Toch goed die injecties tegen ' craft disease' . Zondag hebben we met een groepje van 5 en een gids een stadswandeling gemaakt. Veel hadden we al gezien maar nu kregen we er goede uitleg bij. De citadel was indrukwekkend en onze gids kende bijna elke steen. Daarna een oude hammam bezocht... daar gaan we later nog eens een keertje heen om echt te baderen. Helaas was de laatste deel van de tour een wandeling door de bazaar waar natuurlijk om de vijf minuten een aardig iemand probeerde je te overtuigen dat je even in zijn winkeltje moest komen kijken: free of course. ' s Middags wat geslapen en wat liggen te lezen. We lezen samen een boek over het lot van de christenen in het Midden Oosten vanaf de 6de eeuw tot nu. Erg leerzaam. In Syrie zijn er nog tal van christelijke groepen die ergens elders in het Midden Oosten, met name in Turkije vervolgd worden.

's Avonds een biertje gedronken op ons dakterras waar veel backpackers zitten. Met een groep mensen uit Nieuw Zeeland, Frankrijk, Australie, Denemarken en Engeland zitten te kletsen. Sommigen waren al meer dan 9 maanden onderweg, terwijl een vrouw in haar eentje een maand door Iran wil gaan reizen. Hoewel ik altijd wat gemengde gevoelens heb over dit soort van mensen, heeft het contact ons erg goed gedaan. Na het biertje met de groep uit eten gegaan. Weer een verrukkelijke maaltijd en dat voor 100 Syrische ponden (= 1. 50 Euro). Daar kan zelfs de Febo niet tegen concureren.

Vanmorgen om 8 uur opgestaan, alles ingepakt omdat we vrijzeker onze kamer moesten verlaten, gewacht op onze gids. Vandaag hadden we namelijk een tour gepland naar de zogenaamde ' death cities' . Deze doden steden waren Byzantijns, dus pre-islamitisch (zeg maar van ongeveer 300 tot zo'n 700 na Christus). In die tijd leefden ze voornamelijk van de productie van olijfolie en wijn en natuurlijk van de handel in deze producten. Er zijn zo'n 600 van deze dode steden, helaas totaal verwoest. Sommige ruines laten zien hoe belangrijk en rijk dit gebied was. Een van de plaatsen die we bezocht hebben is de plek waar Simon de Pilaarheilige woonde en stierf. De arme man zat op een zuil/pilaar om zich terug te trekken uit de decadente wereld van toen. Dagelijks kreeg hij bezoek. Volgens het verhaal heeft hij zo'n 40 jaar op die pilaar gezeten. Toen hij stervende was kwamen allerlei mensen aangesneld in de hoop dat zijn dood geneeskrachtig zo zijn voor anderen. Dus een bonte stoet van mensen met zieken kinderen, katten en honden stonden onder aan de pilaar. Toen hij stierf is zijn lichaam door 600 keizerlijke soldaten meegenomen naar Antioche. Nu ligt hij in Istanbul (Hagia Sophia) Na zijn dood is er een enorme kathedraal om de zuil gebouwd (hoe zo goed begrepen dat hij een voorstander was van een sobere leefstijl). De kathedraal en de rest van de citadel is ook verwoest maar de ruine laat goed zien hoe groot en imposant het gebouw wel niet was. Na de dode steden hebben we nog wat Romeinse graftombes bezocht en toen weer op weg naar Aleppo.

Vanmiddag hoorden we dat onze kamer niet meer beschikbaar was. De eigenaar liet ons naar een ander hotel brengen waar we in eerste instantie ja tegen hadden gezegd maar tijdens de lunch kregen we steeds meer het gevoel dat dat niet onze plek was. Helaas lagen onze paspoorten bi8j de receptie en stond onze bagage in onze kamer. Nieuw hotel gezocht en toen de stoute schoen aan om te zeggen dat we ergens anders wilden gaan slapen. We waren bereid om 100 Syrische ponden te betalen (= 1.50 Euro) als compensatie. Daar trapten de boys niet in. Ze weigerden onze paspoorten terug te geven als wij niet de volle 400 pond gingen betalen. Ik heb me nog even kwaad gemaakt maar dat hielp allemaal niets. Betaald, paspoorten en bagage meegenomen en naar ons ander hotel.

Nu op weg naar de hammam. Tot 17.00 uur is het alleen open voor vrouwen en daarna tot 0.200 voor mannen. Op weg naar de hammam nog even langs de scheerbaas en dan even uitstomen. Voor morgen staat er vrijzeker nog een tour naar andere dode steden op het menu. Ik denk dat we woensdag de stad gaan verlaten om door te reizen naar Hama of naar de woestijnn.

Nu zullen jullie wel denken waar slaat die titel op? Nou dat is niet zo moeilijk. De Arabische nachten zijn hier wel kort maar in de meeste restaurants wordt er gewoon een koud biertje geschonken en als je bedenkt dat de hoeveelheden voedsel die je krijgt er niet om liegen, dan begrijp je ook gelijk deel twee van de titel. De Syriers, schijnbaar net zoals als andere Arabische volken, eten heel veel zoetigheden. Het stikt hier van de bakkerijen, venters met allerlei zoetigheden en koffie of thee zonder suiker is erg schaars. Dus ik gok maar op ons Afrikaans deel als het gaat om de afvalligheid.
Groetjes van Charles en mij.

In the Citadel

Haleb Haleb

It seems to be hotter today in Aleppo and it turns out that yesterday was especially cool. Still there is a good breeze and it is not unbearable... ifot particularly sensible to be walking around town in the middle of the day, which is why we are back at the hotel, Fred taking another snooze and me loading up some more photos.

So we are enjoying our backpacker experience, at the Zahert Al-Rabih hostel (Spring Flower in English). At first it seeemd we hads stumbled into the set of Midnight Express as the guy on the door was still half asleep and seemed to be doing a good impression of Max. The stairways were dark through exposed old brick/rock work, with inlays of Arabic texts in stone. Anyway, Fred was won over by the promise of air conditioning in the room and this was ours for two nights. There's a big crowd arriving tomorrow so we may have to move on, which'd be a pity seeing as are hoping to be here for five nights.

Today, we went on a city tour, which promised a lot, but ended up being a trek through the same souk and caravanaserai's as yesterday but with the added attraction of a guided tour around the impressive Citadel. Think Kingdom of Heaven, think Lord of the Rings (Helm's Deep or Gondor) or even Troy, this was the real thing. A citadel which protected the city for century aftyer century and was never broken or breached. Impressive from a distance, it gets even better when walking up the bridge over the 20 metre deep moat to access the citadel itself. The walls rise above you, layers added as time went one, massive stone building blocks and giant arabic inscriptions, friezes of serpents and lions and feet thick wooden and iron gates. Amazing. And one clever thing.... the gate did not face outwards back towards the bridge, no it faced to the side. In this way it could withstand the battering rams (the ones which breached both Helm's Deep and Gondor). A very clever idea and presumably a very old one too, it is surprising that other defensive structures didn't follow the same design.

Just lost a bunch of text as the computer lost connection just as I was saving my work... how typical....

Anyway, I was talking about our visit to the hammam, how ridiculous the prices are here - from normal home prices to incredibly cheap, how good and fresh the food is here and about our plans for today and tomorrow.... oh well... here goes....

Just to say that it is Sunday and we had hoped to go to church but we have not done so because no-one can tell us where the churches are and at what time they are open. Although the Christian communities have in many cases been around here for an awful long time, it turns out taht many of the churches are not to be found near the centre. I had been reading From the Holy Mountain, by William Dalrymple on the train down and he had mentioned the existence of an Urfalee church (they are refugees from Urfa in eastern Turkey) where they are supposed to sing the most ancient forms of Christian songs still surviving... this music being the basis of the later Gregorian chants.

The plan instead is to go to the hammam for a good scrub and massage.

But first we will visit our fruit juice man. He is just around the corner here and can make juice from any mix of fruit you would want - peach, apricot, apple, pear, orange, banana, strawberry, blackberry... mmmm... a whole pint for half a euro.

With food, fruit and drink so abundant, so fresh and so cheap, we are probably eating more than we need. But food is like love.... if it is offered it is silly to turn it down